Elk veulen is bijzonder...(2)

Tram
Anita Merkus
Door Anita Merkus op 22 februari 2018 19:16

Elk veulen is bijzonder...(2)

Mijn oma voelde zich minderwaardig, maar door een kaartje wat ze van een vriendin kreeg met daarop de tekst "Elk veulen is bijzonder in zijn eigen wei", besefte ze dat ze er ook mocht zijn.

En zo is het ook: we zijn allemaal bijzonder, ieder op zijn/haar eigen wijze.

Door omstandigheden, ik heb te maken gehad met een oplichter, ben ik in financiële moeilijkheden beland. Ik bleef met een behoorlijke schuld zitten en was volledig kaalgeplukt. Mijn naam werd in een adem genoemd van de oplichter, al wist ik in die periode niks van zijn duistere praktijken. Tel daarbij de macht van het internet op en je bent gedurende jaren kansloos op de arbeidsmarkt.

Onder andere hierdoor belandde ik in de bijstand en kreeg ik te maken met allemaal nieuwe spelregels waar ik me aan moest houden, op straffe van. En alweer voelde het alsof ik veroordeeld werd voor iets waar ik niet schuldig aan was. Gelukkig ben ik mondig genoeg om afspraken te maken, binnen het wettelijk kader, die passen bij mijn persoon en omstandigheden. Maar niet iedereen kan dat. Daar hebben wij als raadsleden, en ook ambtenaren van de gemeente een grote verantwoordelijkheid om te zorgen dat iedereen op zijn/haar situatie beoordeeld wordt en niet op ongefundeerde vooroordelen. Want dat gevoel heerst er bij de mensen die ik de afgelopen jaren gesproken heb over hun ervaringen met de bijstand, vandaag nog zelfs. Werk aan de winkel dus om hier aan te werken en ervoor te zorgen dat de cliënten dit gevoel niet meer hebben, maar het gevoel krijgen dat ze als mens behandeld worden en dat er samen met hun wordt gekeken naar wat passend is bij hun situatie.

Mijn financiële problemen heb ik zelf opgelost, zonder gebruik te hoeven maken van de schuldhulpverlening. Want ook daar zou mijn zelfstandigheid en verantwoordelijkheid uit handen worden genomen nog voordat ze mijn verhaal en situatie wilden aanhoren. Zelfredzaamheid is zo belangrijk. Ja, je mag hulp en ondersteuning vragen, daar zijn mogelijkheden voor. Maar als voor je gevoel je leven volledig uit je handen wordt genomen: hoe werk je dan aan je zelfvertrouwen, zelfinzicht en zelfredzaamheid?

Wat zou het fijn zijn als we meer naar elkaar kunnen luisteren en zodoende naar passende, menselijke oplossingen kunnen gaan zoeken. Het overgrote deel van de mensen die gebruik moeten maken van 'de bijstand' heeft hier niet om gevraagd. Echtscheiding, baanverlies, huisverkoop met restschuld, arbeidsbeperking etc; genoeg oorzaken die je leven op de kop kunnen zetten. We hebben net een behoorlijke crisis achter de rug, en we zijn er nog niet uit, al gaat het de goede kant op. Voor iedereen is er plek in onze maatschappij. Is het niet in een reguliere baan, dan wel als vrijwilliger of als mantelzorger. 'Elk veulen is bijzonder...' en laten we hiervan uit gaan.

We zijn allemaal waardevol!

Deel dit bericht

Labels: ,